(stress relieving) تنش گیری

اعمال نیرو و یا تغییرات دمایی می‌توانند در قطعه تنشی ایجاد کنند که ممکن است بسیار زیان بار باشد. این تنش‌ها که «تنش‌های باقیمانده» نامیده می‌شوند، می‌توانند سبب تاب برداشتن، ترک برداشتن و یا شکست زودهنگام در حین تولید یا درحین کار شوند. از عوامل تشکیل چنین تنش‌هایی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

الف- وجود شیب حرارتی یا درواقع عدم سرد شدن یکنواخت قطعه

ب- ماشینکاری و کارسرد

ج-جوشکاری

هدف از عملیات تنش گیری آن نیست که تغییرات عمدهای در خواص مکانیکی قطعه اتفاق بیفتد. در این عملیات از سازوکار بازیابی استفاده می‌شود و و در واقع تبلور مجدد و تغییرات ریزساختاری در آن انجام نمی‌شود. به منظور تنش زدایی ، قطعات را طی زمان مشخصی زیر دمای A1 گرما می‌دهند. زمان گرما دهی بستگی به دمای عملیات و ابعاد قطعه دارد. هر چقدر که دمای تنش گیری بالاتر انتخاب شود نیاز به زمان کمتری برای عملیات وجود دارد. در این عملیات نرخ گرم شدن و سرد شدن قطعه باید آهسته باشد تا تنشهای حرارتی جدیدی به قطعه اعمال نشود.

به کمک عملیات تنش گیری صحیح(انتخاب صحیح دما و زمان) به راحتی می توان اثرات زیان بار تنش های کششی سطحی ناشی از کار سرد را کاملا برطرف کرد،در حالیکه استحکام و سختی قطعه همچنان بدون تغییر باقی بماند..